Nola Hatterman

Nola Hatterman (Amsterdam 1899 – Paramaribo 1984) stort zich na een korte carrière als actrice op de schilderkunst. Ze krijgt privélessen en exposeert al snel met verschillende kunstenaarsverenigingen. In de jaren twintig schildert ze vooral realistische stillevens. Later richt zij zich helemaal op mensen, vooral op etnische minderheden. Al op de basisschool vindt ze Indische kinderen veel mooier dan haar andere klasgenootjes.

‘Niemand zal een schilder vragen waarom hij zich tot blanke modellen bepaalt’

Nola Hatterman

Surinaamse modellen

In de jaren dertig raakt Hatterman gefascineerd door Surinaamse schildersmodellen. Ze wil ‘de zwarte menschen in al hun individuele schakeringen en ingeschakeld in de moderne samenleving’ schilderen. Steeds minder voelt zij zich thuis in Nederland en in 1953 waagt ze de oversteek naar Suriname. In Paramaribo richt zij een schilderschool op voor Surinaamse kinderen. In 1974 verhuist ze naar Brokopondo, een stad in het binnenland. Op die plek maakt ze een monumentale serie over de Marrons, ontsnapte Surinaamse slaafgemaakten. In 1984 komt Hatterman om bij een auto-ongeluk. In Suriname geniet ze nog altijd een grote bekendheid, in Nederland begint de waardering op te bloeien.

Raquel van Haver (Bogota, 1989)

Hoe verschillend hun manier van werken ook is, Raquel van Haver en Nola Hatterman zijn verbonden in hun voorliefde voor het portretteren van mensen uit hun directe omgeving. Inspiratie voor haar onderwerpen vindt Van Haver in haar woonplek in Amsterdam-Zuidoost of op haar reizen naar onder meer Suriname en Colombia. 

Meesterlijke vrouwen

De kunstwereld is nog altijd een jongensclub. Slechts 13% van de kunst in Nederlandse musea is gemaakt door vrouwen, blijkt uit onderzoek eerder dit jaar van Mama Cash. Hoe beroemd sommige vrouwen ook waren, na hun dood werden ze uit de kunstgeschiedenis geschreven. Een flink aantal raakte in vergetelheid. De tentoonstelling Meesterlijke vrouwen brengt daar verandering in. We laten tien pioniers zien, samen met makers van nu. Klik hier.

Met dank aan

De tentoonstelling is heel toepasselijk te zien in wat ooit de vrouwenvleugel was van het Sint Jacobs Gasthuis. Dat gebouw werd in 1787 in gebruik genomen. Sinds 1940 is het Stedelijk Museum Schiedam er gevestigd.

 

 

Disclaimer

Wij proberen van foto’s en ander materiaal zoveel mogelijk de rechthebbende te achterhalen om het materiaal met diens toestemming te kunnen gebruiken. Het kan zijn dat dit niet in alle gevallen gelukt is. Mocht er materiaal zijn waarvan je kunt aantonen rechthebbende te zijn en wil je niet dat wij dit materiaal op de huidige manier op onze website gebruiken, neem dan contact met ons op.