Marjan Teeuwen (1953)

Marjan Teeuwen (1953) stript slooppanden van binnen kaal, om met het afval weer een nieuwe omgeving te bouwen. Een gebouw wordt een sculptuur met betekenis.

Surrealistisch

In het werk van Marjan Teeuwen (1953) gaat de constructieve kracht van bouwen samen met de kracht van verval en destructie. Ze transformeert nog te slopen gebouwen door ze van binnen geheel te strippen, maar vervolgens weer te gaan bouwen. In dezelfde ruimte bouwt ze van het sloopafval een nieuwe, bijna surrealistische omgeving. Geheel nieuwe wanden en pilaren worden opgetrokken uit deuren, plafonds en andere puinstukken.

Marjan Teeuwen, Verwoest huis 2, 2009. Collectie: Stedelijk Museum Schiedam.

Indrukwekkende foto’s

De metershoge stellages bedekken alle ramen, waardoor een claustrofobisch gevoel je
bekruipt. De nieuwe, verstilde omgeving wordt door Teeuwen gefotografeerd. De foto’s vormen tezamen een indrukwekkende serie beelden.

Betekenislagen

Eigenlijk maakt Teeuwen van een gebouw een sculptuur. Behalve in Amsterdam en Leiden doet ze dat ook in Gaza en Krasnoyarsk, Rusland. De panden krijgen op die manier nog één laatste kans om in de schijnwerpers te staan. De kunstenaar weet niet alleen door de fysieke laag van een gebouw te breken, maar ook diepere betekenislagen bloot te leggen; de sociale structuur van het wonen en de vergankelijkheid, bijvoorbeeld.