In de Foyer van het Theater aan de Schie laat het Stedelijk Museum Schiedam een aantal kledingstukken uit de historische collectie zien, die tonen hoe men zich in de 19de en 20ste eeuw uitdost voor een feest, een bezoek aan het theater, een huwelijk, een doop of een begrafenis. Ook hangen er portretten waarop mensen in vol ornaat staan afgebeeld.

Het woord ornaat is afkomstig uit het latijn en betekent ambtsgewaad met de daarbij behorende kentekenen en versierselen. De term in vol ornaat verwijst oorspronkelijk naar de liturgische kleding die wordt aangetrokken bij belangrijke kerkelijke plechtigheden. Wanneer bijvoorbeeld een bisschop tijdens een bijzondere religieuze gebeurtenis in vol ornaat gekleed gaat, draagt hij naast de gebruikelijke kleding ook een mijter en staf. In de loop der tijd heeft het begrip in vol ornaat een bredere betekenis gekregen. Het staat voor opvallend gekleed gaan, dure kleding dragen. Daarmee laat deze term zich misschien nog wel het beste uitleggen met het Engelse begrip dress to impress.

Het Stedelijk Museum bezit een opvallend portret van mevrouw G.J. Siegmund zur Mülen (1911) van de bekende Nederlandse kunstenaar Thérèse Schwartze (1851-1918). Zij draagt een hoed met witte en zwarte struisvogelveren, een tulen shawl en opzichtige sieraden. Duidelijk hecht zij er waarde aan om als flamboyante en rijke dame te worden neergezet. Dezelfde intentie speelt bij de heer die met zijn hoge hoed, een zijden gilet en een fijnbesneden wandelstok (19de eeuw) flaneert of poseert, en de dame met de rijk versierde cape, de boa en een parasol (19de eeuw).

Misschien iets minder sjiek, maar zeker zo imposant is het portret van de Schiedamse burgemeester Van Der Heiden (1876). Gekleed in vol ornaat – inclusief sabel, handschoenen en ambtsketen – toont hij met dit fiere portret zijn gezag. Iets dat ook de sergeant van de Schiedamse schutterij uitstraalt met het dragen van de strenge uniformjas (1890) voorzien van zogenaamde passanten (schouderversierselen) en fourragère (schouderkoord). Een afgeleide van dit soort uniformen is de outfit (1980) van de Schiedamse muziekvereniging Gusto. Tijdens hun optredens trekken de mannen en vrouwen in hun felgekleurde kostuums veel bekijks.

Vaak opvallend en soms heel duur gekleed gaan mensen ook bij bijzondere gelegenheden zoals een doop of huwelijk. Zo is de trouwjapon uit de collectie van het museum een waar pronkstuk uit de 19de eeuw. De rouwmantel en de rouwmuts tonen dat eveneens bij een overlijden, in de gegoede kringen in de 18de en 19de eeuw aan de kleding veel waarde wordt gehecht.